Steun jij mij ook?

En toen vielen de puzzelstukjes ineens in elkaar. Mijn lieve moeder was jarig in de laatste week van januari, in het vijfde jaar alweer nadat ze overleden is. Aan kanker. De dag waarop ik dit schreef, vrijdag 4 februari, was Wereldkankerdag. In de eerste week van april is Drentje jarig, in het zesde jaar alweer nadat hij overleden is. Aan kanker. Diezelfde eerste week van april is de marathon van Utrecht. En die marathon wordt gesponsord door KWF Kankerbestrijding. Over synchroniciteit gesproken, het wijst me weer de weg. Deze kan ik niet laten lopen.

Ik ben niet zo goed getraind als drie jaar geleden, toen ik de marathon van Utrecht voor het eerst liep. Ik ga ook niet voor een flitsende tijd dit keer. Dat is niet waar het om gaat. Ik loop ‘m voor mijn lieve moeder, voor Drentje, voor alle mensen die direct of indirect te maken hebben of krijgen met kanker. Met het erfgoed van Drentje in m’n gedachten, ‘disfruta de la vida.’ Genietend van het leven.

En voor een flitsende donatie aan KWF Kankerbestrijding. En daar heb ik jou voor nodig. Op deze pagina kun je mij en KWF Kankerbestrijding steunen. Daar zou ik je maar wat dankbaar voor zijn. En met mij mijn lieve moeder, en Drentje, dat weet ik zeker…

Joris Marathon Utrecht 2019

Afdrukken E-mail

Leven en werken in het ritme van de seizoenen

In al die jaren dat ik in mijn vorige leven van Utrecht naar Bunnik scheurde in mijn BMW van de zaak, was het me nog niet één keer opgevallen hoe mooi de zon opkomt als je die kant op rijdt. En als je me destijds had verteld dat lammetjes doorgaans in de winter geboren worden, was de kans groot geweest dat ik je blind had geloofd. Mijn vorige leven, zo noem ik trouwens de tijd dat ik nog in de consultancy werkzaam was. Mijn blikveld was in die tijd nogal voorwaarts gericht, hup naar de volgende deadline. Stilstaan was er niet bij. Laat staan om me heen kijken. Die tijd was er niet. Ik nam ‘m niet.

Het valt me geregeld op bij coachees dat hun blik tijdens de wandelingen die ik met ze maak, nogal naar beneden gericht kan zijn. Onderwijl verhalend over dat wat ze kwijt willen. De ogen gefixeerd op de grond onder ze. Misschien wel een teken ook dat ze wat zijn vastgedraaid in hun eigen verhaal. In cirkels denken tijdens de ronde die we maken. Als ik ze op zo’n moment vraag of ze die lammetjes misschien gezien hebben, schieten hun ogen ineens de lucht in. ‘Nee? Waren die er dan?’

Tegenwoordig vertel ik ze op zulke momenten dat er een doorgaande levensstroom is, die er altijd is. Die bezit van ons kan nemen en waar wij gehoor aan kunnen geven. Leven is een wonderbaarlijk proces dat door ons heen komt. Wat wij kunnen doen, is dit leven volgen. Aldus Jaap Voigt in zijn briljante ‘Leven & werken in het ritme van de seizoenen.’ Hij baseert zich met zijn methode op de Chinese filosofie zoals uiteengezet in de I Tjing, het boek van de veranderingen. In de Chinese cultuur is een jaargetijde meer dan slechts een event op de kalender. Een seizoen is een kosmisch gebeuren dat zich ook energetisch in de mens afspeelt.

En daar wordt het interessant. Lente, zomer, herfst en winter, ieder seizoen heeft zijn eigen karakter, zijn eigen kleur, zijn eigen tempo, zijn eigen ritme. En binnen ieder seizoen volgen de maanden elkaar in hun eigen ritme op. Zo verbinden we de zomer aan uitbundigheid en volle bloei, de herfst aan melancholie en verval, de winter aan koude en doodse stilte (niet echt een tijd dus waarin lammetjes geboren worden…), en de lente aan nieuw leven. Wellicht herken je ook dat ieder seizoen een bepaalde energie in je aanboort en specifieke emoties in je oproept. Iedereen heeft wel een favoriet seizoen. Waar je veel uit kunt afleiden.

In de Chinese filosofie wordt een andere seizoensindeling gehanteerd, en start de lente op 4 februari, ‘toevalligerwijs’ de dag waarop ik dit stuk schreef. De lente is één en al ontwaken en openbarsten. Het is de dageraad van het jaar, nieuw en fris en vol beloften. Dit is de tijd dat je iets nieuws wilt starten, je idee in de markt wilt zetten. Maar dit ontwaken gaat niet zonder slag of stoot, het is ook een worsteling. Dat wat opkomt, is nog kwetsbaar en kan gemakkelijk gestoord of vernietigd worden. De grootste aandacht dient daarom gericht te zijn op een verdere worteling en vanuit die worteling op een groei naar buiten, die de eerste vormen voortbrengt. In de lente komt steeds meer vitale energie vrij die zich een weg naar buiten baant en een vorm zoekt. Daarbij is dosering belangrijk: niet te snel en niet te langzaam, niet te hard en niet te zacht.

Het is één van de redenen waarom we in de lente, eind maart, met een nieuwe cyclus Young CALL starten. Gedurende de reis die onze deelnemers gaan maken, besteden we ook uitgebreid aandacht aan het leven en werken in het ritme van de seizoenen. Zo starten we de eerste tweedaagse met een uitgebreide verkenning van de ontwikkelvraag. Wat wil je in de wereld zetten? Of welk gedrag wil je juist niet meer vertonen? Wie ben ik? Welke patronen dienen me, en welke zitten me in de weg? Energetisch gezien het moment bij uitstek om met dit soort vragen aan de slag te gaan.

En in het kader van het bovenstaande doet het mij extra deugd dat er dit jaar voor het eerst sprake is van een vijfde tweedaagse, één waarin we de natuur gebruiken als katalysator voor persoonlijk leiderschap. Weg met telefoons, horloges en andere externe prikkels. Op zoek naar onze eigen, innerlijke stem. Buiten krijg je antwoorden, doordat je je geest de ruimte geeft om aan te sluiten op wat ook alweer de bedoeling was. Fijn dus dat de dagen langer worden en de zon weer gaat schijnen!

Seizoenen 1

Afdrukken E-mail

De Miracle Morning

Al jaren was ik er naar op zoek. Een ochtendroutine die me blij maakt en me uit mijn bed doet halen. Nu ben ik niet eens zo’n uitslaper, wat wil je ook, met twee jonge kinderen? Het spitsuur van het leven, we komen er net een beetje uitgekropen bij ons thuis. Jaren waarin ieder (half) uur slaap extra als een geschenk uit de hemel was. Inmiddels zijn de nachten normaal gesproken relatief rustig. En komt er dus meer ruimte om te kijken hoe ik de dag zelf wil starten.

Ik weet theoretisch gezien dat het wetenschappelijk bewezen is dat het werkt als je ’s morgens tijdig je bed uit komt om voor jezelf te zorgen. Maar ja, is die kennis dan sterker dan het gevoel je nog een keer te willen omdraaien als je wakker wordt…? In mijn geval heel vaak niet. Jarenlang hebben we geslapen totdat Fenna en Indy wakker werden en in ons bed hun geheel eigen versie van een gezellige dagstart opvoerden. Fijn zeker, maar vrijwel altijd ook vroeg. Die mensen die me altijd wisten te vertellen dat ze vrijwillig om 06.00 uur opstonden om dan iets voor zichzelf te gaan doen, keek ik altijd met een alleszeggende frons en opgetrokken wenkbrauwen aan. Aan mijn bed geen (vrijwillige) polonaise rond dat tijdstip.

Met als gevolg dat de hele dag in het teken van rennen voor de ander staat. Te beginnen met de kinderen, die aangekleed en gevoed om 08.30 uur op school afgeleverd dienen te worden. Vervolgens snel door naar werk om daar aan de slag te gaan. In de hoop dat de werkdag enigszins tijdig eindigt zodat je de kinderen aan het einde van de middag op kunt halen en van eten kunt voorzien. En als zij om 19.00 uur op bed liggen, crash jij op de bank waar je je slechts nog met grote moeite van af kunt hijsen om de horizontale ligging die je al de hele avond hanteert, in bed te voort te zetten.

Hoe anders is het nu, nu we zelf weer onze tijd van opgaan bepalen. Nu kan ik eindelijk in de praktijk brengen wat ik ooit in het boek ‘The Miracle Morning’ las. Schrijver Hal Elrod heeft zijn dag verlengd door eerder op te staan. De theorie is simpel. Je zet de wekker vroeger dan je gewend was te doen en de tijd die je daardoor overhoudt, gebruik je om te doen waar je blij van wordt. Wat dan ook! Je kunt gaan sporten, mediteren, lezen, schrijven, met de hond naar het bos. Of je doet het allemaal. Zo lang het jou maar blij maakt. En je het niet doet voor de ander. Zelfzorg dus.

De schrijver van het boek overdrijft het wel enigszins; als ik me niet vergis, staat ‘ie nu om 04.00 uur op. En stelt dat de energie die je krijgt door de dag voor jezelf te starten, opweegt tegen de uren die je minder slaapt. Maar als onderzoek iets heeft uitgewezen, dan is het wel dat de mens (minimaal) acht uur slaap nodig heeft. En dat slaap het beste medicijn is voor praktisch alles wat je onder de leden kunt hebben. Dus als het je niet lukt ’s morgens eerder je bed uit te komen, probeer dan op de dag zelf tijd te maken, een moment waarop je jezelf centraal stelt. Zo heb ik (vrijwel) iedere dag tussen de middag twee uur vrij om te gaan en staan waar ik wil. Toen Fenna en Indy nog wat jonger waren, gebeurde het dan regelmatig dat ik met m’n benen languit gestrekt een uiltje knapte. Maar normaal gesproken is dat de tijd dat ik m’n rondje ren.

En die ochtendroutine van nu? Begin december gaf ik een training aan de trainees van de Provincie Zuid-Holland. Een training waarvoor we een aan het Wim Hof Center verbonden trainer hebben uitgenodigd, gespecialiseerd in ademhalingsoefeningen en natuurlijk het welbekende ijsbad. Een unieke ervaring waar ik hem dankbaar voor ben, aangezien ik sindsdien iedere ochtend voor de kinderen wakker zijn, naar beneden ga om daar eerst rustig ademhalingsoefeningen te doen, en vervolgens het ijsbad in ga. Over het hoe en wat van dat ijsbad schrijf ik vast later nog eens. Voor nu….plons!

cid2781 zonsopgang en mist

Afdrukken E-mail

Joris GroenendijkJoris Groenendijk

Bezoekadres:

Provincialeweg 24
3981 AP Bunnik

joris@ruimtevoormeer.nl
06-12 60 18 19

nieuwsbriefOp de hoogte blijven?

Schrijf je hier in voor de Hersenspinsels van Ruimte voor Meer!

Naam *
Voer naam in
E-mail *
Voer e-mailadres in.