Stilstand is (ook) vooruitgang

Ik zat er al enige tijd tegen aan te hikken. Tegen het schrijven van dit stuk, tegen het schrijven an sich. Ergens voelt het spannend om er (weer) aan te beginnen. Heb ik deze eerste zinnen al meerdere keren opnieuw geschreven. Een aanwijzing dat ik in de goede richting zit. Helemaal zo tegen het einde van het oude jaar, en gedurende het begin van het nieuwe jaar. Ieder afscheid betekent ook een nieuw welkom. Traditioneel gezien een moment van bezinning. Bezinning die al even gaande is. Het is een tijd stil geweest, weinig hersenspinsels de afgelopen maanden. Iets wat ik ook steeds vaker te horen kreeg van mensen. Misschien dat juist dat er ook wel voor gezorgd heeft dat het weer is gaan kriebelen. 
 
Op een moment dat we het zesde jaar van Ruimte voor Meer in gaan. Als je me jaren terug had verteld dat juist mijn werk één van de stabiele factoren zou zijn op dit moment in mijn leven, dat ik rust zou vinden in dat wat ik doe, dan had ik je op z'n minst fronsend aangekeken. Mijn persoonlijke leven heeft de afgelopen jaren namelijk niet stilgestaan, integendeel zelfs. Weinig is nog hetzelfde. Naast de start van Ruimte voor Meer en een eigen onderneming, waren daar (de weinig geruisloze geboortes van) onze dochters Fenna en Indy, een verrijking van ons leven (en tegelijkertijd een aanslag op onze nachtrust ;-)). Daarnaast natuurlijk het verlies van mijn moeder, aan wie ik nog steeds iedere dag meerdere keren terugdenk. Inmiddels soms ook weer met een glimlach. En als klap op de vuurpijl heb ik een aantal weken geleden Margo ten huwelijk gevraagd, en gaan we in mei 2020 als kroon op onze liefde en ons tienjarig samenzijn, trouwen. Omdat het leven gevierd moet worden
 
Maar goed, stilstaan dus. Misschien is het derhalve ook niet eens zo gek dat ik zakelijk gezien wat meer heb stil gestaan. Het is ook maar net hoe je het bekijkt, wat je als definitie van stilstaan hanteert. De eerste jaren heb ik me over de kop gewerkt om te komen waar ik nu ben met Ruimte voor Meer. Draaide ik dagen waarvan ik nu denk: 'hoe heb ik dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?!' Meerdere avonden in de week, de zaterdagochtend werken was eerder regel dan uitzondering, voor zes cliënten op een dag draaide ik mijn hand niet om. 
 
Hoe anders is dat nu. De dinsdag is nog altijd heilig, maar ook de vrijdagmiddag probeer ik tegenwoordig zoveel als mogelijk vrij te houden. Voor mezelf. Dat gaat nog met de gebruikelijke horten en stoten, maar steeds vaker lukt het me ook echt. Heb ik tijd voor mezelf, om te doen wat ik wil. En steeds vaker is dat (ook) helemaal niets. Jarenlang heb ik alleen maar gedaan. De consequentie daarvan is dat ik nooit was. Net als ik doen de meeste mensen meer dan ze zijn
 
Zo-doende (wat in dit licht dus eigenlijk een contradictio in terminis is) ontstond er ruimte voor meer. Ruimte en zin om dit stuk te gaan schrijven, ook al voelt het nog steeds spannend. Maar ook letterlijk ruimte voor meer. Want een terugblik schrijf je niet alleen om terug te blikken, een terugblik dient ook om ruimte te kunnen maken voor een vooruitblik. Voor dat wat komen gaat. Voor een nieuw welkom misschien wel. 
 
Met Ruimte voor Meer heb ik mijn roeping in het leven gevonden, zoveel is duidelijk. Maar het begeleiden van mensen, dat kan natuurlijk op verschillende manieren. En het verbaast mij dus niets dat meer en meer manieren mij te binnen schieten op een moment in mijn leven dat ik minder doe en meer ben. Wat het precies wordt? Dat weet ik nog niet. Misschien eens uitzoeken hoe ik mijn droom om onderdeel uit te maken van een raad van advies of een raad van toezicht van (jonge) start-ups ook daadwerkelijk kan gaan verwezenlijken? Me meer gaan bewegen in de wereld van de sport, als coach? Weer meer met groepen gaan werken als trainer, naast het persoonlijk blijven begeleiden van individuen? Een opleiding? Hoe dan ook, wat het ook wordt, het zal altijd in de lijn zijn van datgene wat ik nu met het grootste plezier van de wereld doe, het begeleiden van mensen (en groepen). Een zijtak op mijn levenspad.  
 
'Stilstand is in jouw geval geen achteruitgang, maar vooruitgang,' ik hoor het mezelf regelmatig tegen cliënten zeggen. Ik ben blij dat het mezelf inmiddels zo nu en dan ook best aardig lukt. Dat ik weet dat stil zijn en alleen zijn nodig zijn om daar te komen waar je zo graag wilt zijn. Dat de rest dan vanzelf volgt. Dus daar vertrouw ik zelf dan ook maar gewoon op. Misschien zit juist in stilstand wel de grootste beweging. 

Afdrukken E-mail

Reacties (3)

This comment was minimized by the moderator on the site

❤️

This comment was minimized by the moderator on the site

Mooi en inspirerend stuk Joris. Stilstaan... o zo moeilijk!

This comment was minimized by the moderator on the site

http://evangelischekirchegoch.de//images/cheap-web-hosting-plans-80817.jpg

There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location

Joris GroenendijkJoris Groenendijk

Bezoekadres:

Provincialeweg 24
3981 AP Bunnik

joris@ruimtevoormeer.nl
06-12 60 18 19

nieuwsbriefOp de hoogte blijven?

Schrijf je hier in voor de Hersenspinsels van Ruimte voor Meer!

Naam *
Voer naam in
E-mail *
Voer e-mailadres in.