Ziek zijn is een keuze?

Het onvermijdelijke is toch weer gebeurd, ik kan er de klok op gelijk zetten. Margo en ik verkeren in de luxe-positie dat we allebei voor onszelf werken. En dus nog vrij laat in de tijd kunnen besluiten dat we op reis willen gaan. Zo ook de afgelopen maand, die we op het even heerlijke als prachtige Bali hebben mogen doorbrengen. Alleen waren de eerste paar dagen voor mij persoonlijk wat minder, aangezien ik 'niet helemaal fit' was. 
 
Zelf omschrijf ik het als 'niet helemaal fit', maar als ik mezelf dat hoor zeggen, zie ik Margo al fronsend kijken. Ik probeer het dan nog met 'de gevolgen van een jetlag', die ook ongetwijfeld een rol gespeeld hebben, maar zij weet dan al meer dan genoeg. Net als ik trouwens. In de weken voorafgaand aan onze vakantie, ben ik simpelweg te hard gegaan. Heb ik opdrachten aangenomen die ik misschien wel niet aan had moeten nemen. Met als gevolg dat mijn agenda tot op de dag van vertrek helemaal volgepropt zat met afspraken. En zo ben ik er toch weer ingetuind, heb ik mezelf toch weer voorbij gerend, daar waar ik in de overtuiging was dat ik die les nu wel een keer geleerd had. Is stilstaan toch weer moeilijker gebleken dan ik dacht
 
Al zo lang als ik werk (of moet ik zeggen: 'al zo lang als ik leef...') ben ik geneigd van de twee knoppen 'meer' en 'minder' de eerste knop (te stevig) in te drukken als het water me aan de lippen staat. Een schepje er bovenop doen, het is een tweede natuur. Letterlijk, want het zit in de familie. Mijn ouders stopten ook niet voor het gedaan was. Ik hoor m'n vader nog zeggen dat hij trots is op mijn energie, dat ik alle ballen zo in de lucht weet te houden. Ik ben er ook trots op, en dankbaar voor het feit dat mijn lichaam 'pas loslaat' als ik op vakantie ga of ben, het komt mijn werk ten goede. Maar het zou niet nodig moeten zijn.  
 
Cliënten stel ik altijd als ze ziek geweest zijn de vraag of er in de periode voorafgaand aan hun ziekte, een behoefte geweest is die ze niet gestild hebben. Laat ik dan nu ook de hand in eigen boezem steken, en die vraag aan mezelf stellen. Het antwoord op die vraag is volgens mij tweeledig. Ten eerste ben ik over m'n eigen grenzen heen gegaan. Heb ik bijvoorbeeld de door mij zo heilig verklaarde dinsdag wel gewerkt, omdat Margo zo handig was om het einde van haar opdracht niet exact te laten samenvallen met de start van onze vakantie. Ten tweede heb ik mijn behoefte aan rust verwaarloosd. Heb ik niet alleen langer, meer en harder gewerkt dan ik zelf wilde, maar ben ik in het weekend voordat we vertrokken ook tot diep in de nacht gaan stappen met vrienden. Om nog niet te spreken van het hardloopregime waarin ik mezelf geperst heb omdat ik zo graag een marathon wil gaan lopen.  
 
Het kan ook goed gaan. Vorig jaar voor onze zomervakantie heb ik simpelweg een tweetal dagen extra vrij genomen voordat we op vakantie gingen. Want begon ik dit artikel daar niet mee, dat 'Margo en ik in de luxe-positie verkeren dat we allebei voor onszelf werken?' Misschien dat ik deze les dan nu voorgoed in m'n oren geknoopt heb? De tijd zal het leren, op reis zullen we blijven gaan. Want 'travel is the only thing you buy that makes you richer.'     
 

Afdrukken E-mail

Reacties (1)

This comment was minimized by the moderator on the site

http://www.carrozzeriacasalpalocco.it//images/cheap-reliable-hosting-76321.jpg

There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location

Joris GroenendijkJoris Groenendijk

Bezoekadres:

Provincialeweg 24
3981 AP Bunnik

joris@ruimtevoormeer.nl
06-12 60 18 19

nieuwsbriefOp de hoogte blijven?

Schrijf je hier in voor de Hersenspinsels van Ruimte voor Meer!

Naam *
Voer naam in
E-mail *
Voer e-mailadres in.