Ziek zijn is een keuze?

Het onvermijdelijke is toch weer gebeurd, ik kan er de klok op gelijk zetten. Margo en ik verkeren in de luxe-positie dat we allebei voor onszelf werken. En dus nog vrij laat in de tijd kunnen besluiten dat we op reis willen gaan. Zo ook de afgelopen maand, die we op het even heerlijke als prachtige Bali hebben mogen doorbrengen. Alleen waren de eerste paar dagen voor mij persoonlijk wat minder, aangezien ik 'niet helemaal fit' was. 
 
Zelf omschrijf ik het als 'niet helemaal fit', maar als ik mezelf dat hoor zeggen, zie ik Margo al fronsend kijken. Ik probeer het dan nog met 'de gevolgen van een jetlag', die ook ongetwijfeld een rol gespeeld hebben, maar zij weet dan al meer dan genoeg. Net als ik trouwens. In de weken voorafgaand aan onze vakantie, ben ik simpelweg te hard gegaan. Heb ik opdrachten aangenomen die ik misschien wel niet aan had moeten nemen. Met als gevolg dat mijn agenda tot op de dag van vertrek helemaal volgepropt zat met afspraken. En zo ben ik er toch weer ingetuind, heb ik mezelf toch weer voorbij gerend, daar waar ik in de overtuiging was dat ik die les nu wel een keer geleerd had. Is stilstaan toch weer moeilijker gebleken dan ik dacht
 
Al zo lang als ik werk (of moet ik zeggen: 'al zo lang als ik leef...') ben ik geneigd van de twee knoppen 'meer' en 'minder' de eerste knop (te stevig) in te drukken als het water me aan de lippen staat. Een schepje er bovenop doen, het is een tweede natuur. Letterlijk, want het zit in de familie. Mijn ouders stopten ook niet voor het gedaan was. Ik hoor m'n vader nog zeggen dat hij trots is op mijn energie, dat ik alle ballen zo in de lucht weet te houden. Ik ben er ook trots op, en dankbaar voor het feit dat mijn lichaam 'pas loslaat' als ik op vakantie ga of ben, het komt mijn werk ten goede. Maar het zou niet nodig moeten zijn.  
 
Cliënten stel ik altijd als ze ziek geweest zijn de vraag of er in de periode voorafgaand aan hun ziekte, een behoefte geweest is die ze niet gestild hebben. Laat ik dan nu ook de hand in eigen boezem steken, en die vraag aan mezelf stellen. Het antwoord op die vraag is volgens mij tweeledig. Ten eerste ben ik over m'n eigen grenzen heen gegaan. Heb ik bijvoorbeeld de door mij zo heilig verklaarde dinsdag wel gewerkt, omdat Margo zo handig was om het einde van haar opdracht niet exact te laten samenvallen met de start van onze vakantie. Ten tweede heb ik mijn behoefte aan rust verwaarloosd. Heb ik niet alleen langer, meer en harder gewerkt dan ik zelf wilde, maar ben ik in het weekend voordat we vertrokken ook tot diep in de nacht gaan stappen met vrienden. Om nog niet te spreken van het hardloopregime waarin ik mezelf geperst heb omdat ik zo graag een marathon wil gaan lopen.  
 
Het kan ook goed gaan. Vorig jaar voor onze zomervakantie heb ik simpelweg een tweetal dagen extra vrij genomen voordat we op vakantie gingen. Want begon ik dit artikel daar niet mee, dat 'Margo en ik in de luxe-positie verkeren dat we allebei voor onszelf werken?' Misschien dat ik deze les dan nu voorgoed in m'n oren geknoopt heb? De tijd zal het leren, op reis zullen we blijven gaan. Want 'travel is the only thing you buy that makes you richer.'     
 

Afdrukken E-mail

De helende werking van de natuur

Een tijd terug schreef ik een stuk over het toepassen van wandelcoaching en running therapy in coachingstrajecten. Lopen zet je in beweging, zowel fysiek als mentaal. Daarnaast voelt de setting voor een cliënt (wellicht) minder dwingend en confronterend. Maar over de helende werking van de natuur had ik het in dat stuk nog niet gehad. Zoals zo vaak was het een boek dat handen en voeten gaf aan de ideeën die ik daaromtrent al gevormd had. Shinrin-yoku* heet het boek, al realiseer ik me dat ik je daar nog niets wijzer mee maak. Letterlijk vertaald betekent het 'baden in het bos', het Japanse geheim voor beter slapen, minder stress en een gezond, gelukkig leven. 
 
Nog niet zo lang geleden woonden we in grotten en voorzagen we in ons bestaan door de jacht. Inmiddels wonen mensen in kleinere of grotere blokkendozen, werken ze in afgesloten ruimten en reizen vele miljoenen van hen in een afgesloten ruimte (en eventueel zelfs ondergronds) van en naar hun werk. Dat zorgt ervoor dat een groot deel van de bevolking nauwelijks zonlicht ziet of de frisse lucht in het gezicht voelt. 
 
Dat terwijl talloze wetenschappelijke onderzoeken de therapeutische en helende werking van 'bosbaden' hebben aangetoond: 
  • Draagt bij aan het verlagen van de bloeddruk en de hartslag. 
  • Verlaagt het stressniveau en de hoeveelheid cortisol - een stresshormoon in het bloed. 
  • Versterkt het immuunsysteem, met name NK-cellen (natural killer cellen, een natuurlijk medicijn waarover we in ons lichaam beschikken, een medicijn dat zeer effectief is in het vernietigen van kankercellen). 
  • Bevordert de innerlijke rust en zorgen dat het zenuwgestel; minder geneigd is tot een vecht- of vluchtreactie. 
  • Verbetert de gemoedstoestand en het algehele gevoel van welbehagen (het helpt meer gelukshormonen te produceren). 
  • Vergroot het concentratievermogen, ook bij kinderen met ADHD. 
  • Versnelt het herstelproces na chirurgische ingrepen. 
  • Bevordert een goede nachtrust. 
  • Verhoogt het libido en de seksuele energie. 
  • Verbetert de gezondheid van de ogen. 
Daarom moeten we regelmatig terugkeren naar de natuur en er weer één mee worden om de batterijen van onze ziel op te laden. En dat is precies waarom ik in mijn werk altijd gebruik maak van de natuur door naar buiten te gaan en daar mijn coachingsgesprekken te voeren. Mits dit natuurlijk ook in lijn is met de wens van de cliënt. 
 
Overigens struikelde ik tijdens mijn wekelijkse rondje in de boekenwinkel niet over één keer Shinrin Yoku, niet over twee, niet over drie, niet over vier, nee over vijf maal Shinrin Yoku, allemaal in het afgelopen jaar geschreven. Over overtuigend bewijs voor baden in het bos gesproken...;-)
 
* Shinrin-yoku is geschreven door twee Spanjaarden woonachtig in Japan, Fransesc Miralles en Héctor García. Zij zijn tevens de auteurs van Ikigai en Vind je Ikigai, beide boeken die meer dan de moeite waard zijn voor mensen die op zoek zijn naar een of hun reden voor bestaan, voor mensen die van wens werkelijkheid willen maken.

Afdrukken E-mail

Stilstand is (ook) vooruitgang

Ik zat er al enige tijd tegen aan te hikken. Tegen het schrijven van dit stuk, tegen het schrijven an sich. Ergens voelt het spannend om er (weer) aan te beginnen. Heb ik deze eerste zinnen al meerdere keren opnieuw geschreven. Een aanwijzing dat ik in de goede richting zit. Helemaal zo tegen het einde van het oude jaar, en gedurende het begin van het nieuwe jaar. Ieder afscheid betekent ook een nieuw welkom. Traditioneel gezien een moment van bezinning. Bezinning die al even gaande is. Het is een tijd stil geweest, weinig hersenspinsels de afgelopen maanden. Iets wat ik ook steeds vaker te horen kreeg van mensen. Misschien dat juist dat er ook wel voor gezorgd heeft dat het weer is gaan kriebelen. 
 
Op een moment dat we het zesde jaar van Ruimte voor Meer in gaan. Als je me jaren terug had verteld dat juist mijn werk één van de stabiele factoren zou zijn op dit moment in mijn leven, dat ik rust zou vinden in dat wat ik doe, dan had ik je op z'n minst fronsend aangekeken. Mijn persoonlijke leven heeft de afgelopen jaren namelijk niet stilgestaan, integendeel zelfs. Weinig is nog hetzelfde. Naast de start van Ruimte voor Meer en een eigen onderneming, waren daar (de weinig geruisloze geboortes van) onze dochters Fenna en Indy, een verrijking van ons leven (en tegelijkertijd een aanslag op onze nachtrust ;-)). Daarnaast natuurlijk het verlies van mijn moeder, aan wie ik nog steeds iedere dag meerdere keren terugdenk. Inmiddels soms ook weer met een glimlach. En als klap op de vuurpijl heb ik een aantal weken geleden Margo ten huwelijk gevraagd, en gaan we in mei 2020 als kroon op onze liefde en ons tienjarig samenzijn, trouwen. Omdat het leven gevierd moet worden
 
Maar goed, stilstaan dus. Misschien is het derhalve ook niet eens zo gek dat ik zakelijk gezien wat meer heb stil gestaan. Het is ook maar net hoe je het bekijkt, wat je als definitie van stilstaan hanteert. De eerste jaren heb ik me over de kop gewerkt om te komen waar ik nu ben met Ruimte voor Meer. Draaide ik dagen waarvan ik nu denk: 'hoe heb ik dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?!' Meerdere avonden in de week, de zaterdagochtend werken was eerder regel dan uitzondering, voor zes cliënten op een dag draaide ik mijn hand niet om. 
 
Hoe anders is dat nu. De dinsdag is nog altijd heilig, maar ook de vrijdagmiddag probeer ik tegenwoordig zoveel als mogelijk vrij te houden. Voor mezelf. Dat gaat nog met de gebruikelijke horten en stoten, maar steeds vaker lukt het me ook echt. Heb ik tijd voor mezelf, om te doen wat ik wil. En steeds vaker is dat (ook) helemaal niets. Jarenlang heb ik alleen maar gedaan. De consequentie daarvan is dat ik nooit was. Net als ik doen de meeste mensen meer dan ze zijn
 
Zo-doende (wat in dit licht dus eigenlijk een contradictio in terminis is) ontstond er ruimte voor meer. Ruimte en zin om dit stuk te gaan schrijven, ook al voelt het nog steeds spannend. Maar ook letterlijk ruimte voor meer. Want een terugblik schrijf je niet alleen om terug te blikken, een terugblik dient ook om ruimte te kunnen maken voor een vooruitblik. Voor dat wat komen gaat. Voor een nieuw welkom misschien wel. 
 
Met Ruimte voor Meer heb ik mijn roeping in het leven gevonden, zoveel is duidelijk. Maar het begeleiden van mensen, dat kan natuurlijk op verschillende manieren. En het verbaast mij dus niets dat meer en meer manieren mij te binnen schieten op een moment in mijn leven dat ik minder doe en meer ben. Wat het precies wordt? Dat weet ik nog niet. Misschien eens uitzoeken hoe ik mijn droom om onderdeel uit te maken van een raad van advies of een raad van toezicht van (jonge) start-ups ook daadwerkelijk kan gaan verwezenlijken? Me meer gaan bewegen in de wereld van de sport, als coach? Weer meer met groepen gaan werken als trainer, naast het persoonlijk blijven begeleiden van individuen? Een opleiding? Hoe dan ook, wat het ook wordt, het zal altijd in de lijn zijn van datgene wat ik nu met het grootste plezier van de wereld doe, het begeleiden van mensen (en groepen). Een zijtak op mijn levenspad.  
 
'Stilstand is in jouw geval geen achteruitgang, maar vooruitgang,' ik hoor het mezelf regelmatig tegen cliënten zeggen. Ik ben blij dat het mezelf inmiddels zo nu en dan ook best aardig lukt. Dat ik weet dat stil zijn en alleen zijn nodig zijn om daar te komen waar je zo graag wilt zijn. Dat de rest dan vanzelf volgt. Dus daar vertrouw ik zelf dan ook maar gewoon op. Misschien zit juist in stilstand wel de grootste beweging. 

Afdrukken E-mail

Joris GroenendijkJoris Groenendijk

Bezoekadres:

Provincialeweg 24
3981 AP Bunnik

joris@ruimtevoormeer.nl
06-12 60 18 19

nieuwsbriefOp de hoogte blijven?

Schrijf je hier in voor de Hersenspinsels van Ruimte voor Meer!

Naam *
Voer naam in
E-mail *
Voer e-mailadres in.