Plek

In september was het dan zo ver, een droom kwam uit. Al jaren bestond er een sluimerend verlangen om me aan te sluiten bij een groter geheel. Niet dat dat betekent dat ik wil stoppen met coachen, integendeel zelfs. Wel voelde ik al een tijdje de behoefte om op grotere schaal bij te kunnen dragen aan een mooiere wereld. Die stap heb ik nu daadwerkelijk kunnen zetten.

Ik werk nu bijna een decennium voor mezelf. Gek eigenlijk, dat we dat zo zeggen, ‘ik werk voor mezelf.’ Net als velen doe ik het werk ook zo voor anderen. Maar inmiddels heb ik wel geleerd dat je pas goed voor anderen kunt zorgen als je goed voor jezelf kunt zorgen. En dat laatste heb ik kunnen doen door weer een droom te verwezenlijken, met de eerste keer dat ik voor leiderschapsprogramma CALL een groep Young CALL mocht begeleiden. Een droom werd een geschenk. 

Met deze stap heb ik geprobeerd mijn persoonlijke motivatie een meer rechtmatige plek te geven. Mensen, organisaties en de wereld worden er mooier van als die mensen (sneller) daar zijn waar ze willen zijn. Op die plek waar ze met hun diepere motivatie het beste tot hun recht komen. Daar wordt iedereen gelukkiger van. Zo’n plek is CALL. Waar ik op grotere schaal aan mijn persoonlijke motivatie toekom. Anderen kan helpen bij het thuiskomen op hun eigen plek.

Het leven wordt voorwaarts geleefd en achterwaarts begrepen, het is één van de spreuken van leermeester Wibe Veenbaas, oprichter van opleidingsinstituut Phoenix waar ik één van mijn opleidingen heb mogen genieten, die in mijn geheugen gegrift staat. Achteraf kun je vaak beter begrijpen hoe de lijnen van je leven samenkomen. Ik heb geleerd daar veel meer voor open te staan. ‘Connecting the dots’, is hoe Steve Jobs het noemt in zijn Commencement Speech op Stanford, 2005. ‘Again, you can’t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards.’ Over deze speech van Steve Jobs schreef ik ooit, lang geleden mijn eerste blog voor Ruimte voor Meer. Ruimte voor Meer voelde als thuiskomen, CALL doet dat ook. Ik ontmoet er drie van mijn belangrijkste leermeesters die al jaren met me mee oplopen (mijn dank is groot Jeannette, Peter & Marcel). Ontmoet er een grote groep gelijkgestemden. Voel er veel vertrouwen. Daar ben ik dankbaar voor.

Ik werk veel met de nieuwe generatie(s) en geloof hartgrondig in hun persoonlijke motivatie een mooiere wereld tot stand te brengen. Bij CALL krijg ik de ruimte om precies die nieuwe generatie leiders daarvoor klaar te kunnen stomen. Dat loopt samen met wat voor mij relevant is in mijn eigen ontwikkeling en mijn diepe overtuiging dat mijn belangrijkste waarde in het leven verbondenheid is, (h)echt contact. Dat is de wijze waarop ik probeer verbinding te bewerkstelligen tussen mensen en de systemen om die mensen heen. Zodat zij de voor hen (en de wereld) juiste stappen kunnen zetten. Kijkend naar mijn eigen persoonlijke motivatie durf ik met een gerust hart te zeggen dat ik op mijn plek van bestemming ben aangekomen. En jij…?

Afdrukken E-mail

Maandag 14 februari 2022 start de volgende cyclus van leiderschapsprogramma Young CALL

Leiderschap start pas echt door bewust leiderschap te geven aan je eigen leven. Leiderschapsprogramma Young CALL is dan ook boven alles een reis naar binnen. Geen traditionele training, maar een ontdekkingsreis. 'Ken uzelve', prijkte boven de tempel van Apollo, de plek waar de Grieken het Orakel van Delphi raadpleegden. Je innerlijke wereld (gedachten, gevoelens, intuïtie en lichamelijke sensaties) bepaalt je buitenwereld, niet andersom. Hoe duidelijker je innerlijke wereld voor jou is, des te duidelijker ben jij zichtbaar vóór en in die buitenwereld.

Deze reis naar binnen begint met een verkenning van al het goede dat zich in jou verenigd heeft. Je talenten komen uitgebreid aan bod, evenals je drijfveren en de waarden die voor jou het leven de moeite waard maken. Maar, niemand is alleen goed. We zullen ook naar je schaduwkanten kijken; juist daarin liggen schatten verborgen. Ware groei zit in de integratie van het licht en het donker. 

We maken deze reis zodat we op bewuste wijze persoonlijk leiderschap kunnen ontwikkelen. En we maken deze reis samen, als onderdeel van een vaste groep. Want leiderschap is samen onderweg zijn, op weg naar huis. Wederkerigheid en interactie zijn kernbegrippen. Daarnaast word je uitgedaagd om naar jezelf te kijken vanuit vier verschillende dimensies: mentaal, emotioneel, spiritueel en fysiek. Je wordt daarbij ondersteund door ervaren begeleiders en begeleid door een team van gerenommeerde coaches die ieder hun eigen specifieke kwaliteiten hebben als we kijken naar die vier dimensies.

Voordat aan het programma begonnen wordt, wordt in een uitgebreide intake je ontwikkelthema bepaald. Het programma zelf streeft ernaar je in vier modules van twee dagen (met overnachting) los te maken van de waan van de dag, van alle ruis om je heen, om zodoende tot jezelf te kunnen komen. Naast dat het je meer inzicht brengt in hoe je van waarde wilt zijn voor jezelf, wordt ook gekeken naar hoe je van waarde wilt zijn voor de organisatie waarin je werkt. Voor de wereld waarin je opereert.

Young CALL vindt plaats in conferentiecentrum Samaya, een kleinschalig kloosterhotel gelegen in het hart van Nederland. Een sfeer van ruimte en rust, de ideale plek voor stilte en reflectie.

Maken deze woorden een (onbestemd) verlangen in je wakker? Je bent welkom, maar dan moet jij wel komen.  

Afdrukken E-mail

Hoe elkaar vast te houden, juist nu

Eindelijk was het dan zo ver. In één van de laatste inmiddels even beruchte als befaamde persconferenties waarin maatregelen worden verscherpt dan wel versoepeld, werd door Mark Rutte melding gemaakt van de mentale en psychologische consequenties die het Corona-virus en de maatregelen met zich meebrengen. Ook is er inmiddels een groep kritische artsen die een stichting heeft opgericht omdat ze bezorgd zijn over de gevolgen op de lange termijn, op de mentale gezondheid van de mens. Een tendens die ik in mijn coachingspraktijk al langer bespeur. 

Want stel je maar eens voor, je mag als 80-jarige vrouw niet meer je man bezoeken, je man waarmee je 60 jaar lief en leed gedeeld hebt, omdat het verzorgingstehuis je niet meer naar binnen mag laten. Of je hebt je hele leven bloed, zweet en tranen in je onderneming gestopt waarvan de deuren nu al maanden hermetisch gesloten moeten blijven. Je bent net afgestudeerd en zoekt een baan in de huidige arbeidsmarkt. En moet je je ondertussen zorgen maken over de huurkosten van je kamer en of je die de volgende maand nog wel betalen kunt. Of je hebt wel een baan maar mag er niet naartoe en ziet of spreekt verder eigenlijk ook niet zoveel andere mensen. En voelt je best eenzaam. Je zit met je gezin fysiek op elkaars lip, maar merkt dat je je emotioneel gezien nog nooit zo niet-verbonden met ze gevoeld hebt. Je bent een kind uit een kwetsbare omgeving die zich iedere dag zorgen moet maken om zijn veiligheid, en kunt niet meer naar school. Let wel, ik wil hiermee geenszins een oordeel vellen over hoe er inhoudelijk met het virus wordt omgegaan. Dat laat ik liever aan de echte experts over, daarvoor begrijp ik te weinig van wat er gaande is, daarvoor volg ik te weinig het nieuws (aangezien in Bregmans briljante ‘De meeste mensen deugen’ bewezen wordt dat het (volgen van) nieuws onze blik op de wereld vertroebelt, en ons per definitie ongelukkiger maakt). 

Wel maak ik me zorgen over wat dit met de mens doet. Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren hoe eenzaam ik me voelde toen ik besloot te stoppen met mijn werk bij Accenture, en een boek ging schrijven. En dat was mijn eigen keuze, nu worden mensen gedwongen. De gevolgen daarvan zie ik letterlijk dagelijks voorbijkomen in mijn coachingspraktijk. De (intelligente) lockdown tijdens de corona-crisis is een voorbeeld van een situatie waarbij er kans is op traumatische ervaringen. Er is onzekerheid, onvoorspelbaarheid, de dagelijkse structuur vervalt, het tijdsbesef verdwijnt, er is neiging tot verstarring, weinig (tot geen) aanraking, weinig beweegruimte, de eigen zeggenschap verdwijnt door restricties van bovenaf en mensen voelen zich gevangen in hun eigen huis.* Traumadeskundige Bessel van der Kolk biedt enkele suggesties die ik van harte onderschrijf: 

  • Structuur: geef de dag structuur. In mijn coachingsgesprekken is het al te vaak benoemen van structuur altijd aanleiding om op zoek te gaan naar angst omdat een teveel van structuur op een overmatige controlebehoefte kan wijzen. Maar structuur geeft ook een gevoel van regie. Ook in de huidige situatie kun je ervoor zorgen dat er een structuur is die houvast biedt. Zo probeer ik zelf iedere dag minstens 10.000 stappen te zetten (wat door de aard van mijn werkzaamheden trouwens geen al te groot probleem is). Reserveer ik overdag ruimte om tot mezelf te kunnen komen door ademhalingsoefeningen te doen, te mediteren en te lezen. Ga ik tussen de middag vrijwel altijd wandelen of hardlopen, momenten waarop de creativiteit (schijnbaar) uit het niets begint te stromen. En als ik dan eenmaal thuis ben, dan stopt het werk ook, en ben ik thuis.  
  • Tijdsbesef: volgens van der Kolk is er in een traumatische staat een tijdloze status van hulpeloosheid. Organiseer je dag, is zijn boodschap, maak een dagagenda. En maak daarin ook ruimte voor activiteiten die andere gebieden dan je werk ten goede komen, zoals de was doen, of die lunchwandeling maken. Maak het praktisch en je zult zien dat het werkt, en dat je die indeling een week verder al niet meer nodig hebt omdat 'ie verankerd is in je doen en laten. 
  • Voorspelbaarheid: als er veel onvoorspelbaarheid is in de buitenwereld, is het raadzaam de wereld waarop je nog wel invloed hebt, zoals thuis, op je werk, en je sociale leven, zo voorspelbaar mogelijk te maken. De eerder genoemde structuur en het tijdsbesef dragen hieraan bij. Het handhaven van vaste rituelen of, als die niet meer mogelijk of wenselijk zijn, het initiëren van nieuwe rituelen doen dat ook. Samen ontbijten omdat je toch niet meer naar je werk hoeft. Als gezin de kinderen naar school brengen. Meetings zoveel als mogelijk wandelend en buiten doen, omdat de natuur helend werkt
  • Eigen ruimte hebben en die ruimte mentaal vergroten. Zowel letterlijk als figuurlijk. Letterlijk in de zin dat je het gevoel kunt hebben opgesloten te zitten en geen kant uit te kunnen. Figuurlijk in de zin dat je zou kunnen proberen je zelfcontrole of autonomie te vergroten. Zit je bijvoorbeeld met het hele gezin op elkaars lip? Spreek een plek af waar niemand je het komende uur stoort, waar je je kunt terugtrekken. Je kunt daarnaast ook je fantasie en creativiteit gebruiken om je ruimte te vergroten. Zoals Edith Eger en Viktor Frankl deden in hun monumentale boeken 'De keuze' en 'De zin van het bestaan'. Beiden zijn Auschwitz-overlevenden die hun ruimte aldaar mentaal hebben vergroot door in het concentratiekamp in haar fantasie steeds maar weer te dansen in de opera van Boedapest (Eger), en door zijn vermaarde logotherapie te ontwikkelen (Frankl). Eén ding konden de Duitsers niet van hen afpakken, en dat waren hun gedachten. Corona overkomt jou en je naasten, daar kun je niks aan doen. Maar hoe je je ertoe verhoudt, daar zit meer ruimte dan je zou denken. 
  • In verbinding zijn. Uit vele onderzoeken is gebleken dat de kalme aanwezigheid van een ander ervoor zorgt dat het stressniveau daalt. Als Fenna of Indy 's nachts bij ons in bed mag, zijn de nachtmerries zo weer vergeten. Als volwassenen bang zijn, is dat niet anders. Ik zal nooit de brandweerman vergeten die naast me kwam zitten en z'n hand op m'n arm legde toen m'n moeder net was overleden. Als we elkaar niet meer mogen aanraken zoals tijdens de Corona-crisis, dan is het van belang om andere zintuiglijke mogelijkheden tot contact te zoeken. Meer appen, met elkaar bellen, Zoom-borrels organiseren, online pubquizzen, gedichten met elkaar delen, samen op afstand Netflix kijken. 
  • In beweging komen. In het stadium waarin trauma op de loer ligt, heb je de neiging om te verstarren en niet meer in beweging te komen. Bewegen helpt (ook hierbij), elke beweging is goed. Wandelen, hardlopen, tennis (wat ik zelf weer nieuw leven heb ingeblazen, wat (op dit moment) gewoon mag), dansen, yoga, en ga zo maar door.  

Een crisis duurt altijd langer dan je denkt en de nasleep kan eindeloos voelen. Het is een proces waarin het woord verduren dat ik vaak gebruik als ik in gesprek ben met cliënten, de boventoon voert. Je hebt te verduren dat het onzeker, ongemakkelijk en pijnlijk is, veel langer dan je vooraf of in het begin inschatte. Verduren: het duurt en het duurt en het duurt, er lijkt geen einde aan te komen, vaak in combinatie met afzien en lijden. Zorg goed voor jezelf en je naasten, juist nu. Met de kerstdagen en oud & nieuw voor de deur. 

Ondanks alles fijne feestdagen toegewenst, en een gelukkig nieuwjaar. Dat het je maar mag brengen wat je zo graag wenst. 

* Ik had dit stuk niet kunnen schrijven zonder het prachtige, even kwetsbare als krachtige boek Natriltijd van Riet Fiddelaers-Jaspers. 

Afdrukken E-mail

Joris GroenendijkJoris Groenendijk

Bezoekadres:

Provincialeweg 24
3981 AP Bunnik

joris@ruimtevoormeer.nl
06-12 60 18 19

nieuwsbriefOp de hoogte blijven?

Schrijf je hier in voor de Hersenspinsels van Ruimte voor Meer!

Naam *
Voer naam in
E-mail *
Voer e-mailadres in.